استراتژی صادرات به ارسال کالاها به مکان‌ها یا کشورها ی دیگر برای فروش یا معاوضه‌است. در اقتصاد، یک کالای صادره یا هر کالای خوب از یک کشور تا کشور دیگر در یک شیوه مشروع، به طور نمونه برای استفاده در صنعت جا به جاشده‌است.

مزیتهای صادرات مالکیت شرکت‌ها دارایی های ویژه، تجربه بین‌المللی و توانایی برای تولید محصولات کم خرج و یا متفاوت در روابط زنجیره ای که ارزش آن را توسعه می‌دهد. مزیتهای یک بازار محلی مخصوص یک ترکیب ظرفیت بازار و خطر سرمایه گذاری است. مزیتهای بین المللی کردن سودها از حفظ صلاحیت کمپانی و بندکشی آن از میان زنجیره ارزش است به جای به دست آوردن جواز/منابع بیرونی یا فروش آن. در رابطه با نمونه اقتباس شده ، کمپانی‌ها که سطوح پایین مزیتهای مالکیت را دارند یا به بازارهای خارجی داخل نمی‌شوند. اگر کمپانی و محصولاتش مجهز به مزیت مالکیت و مزیت ساخت هستند، آنها از میان وضعیت‌های کم خطر از قبیل صادرکننده داخل می‌شوند. صادرکننده سطح زیرین سرمایه‌گذاری مورد نیاز به جای حالات دیگر توسعه بین‌المللی عمدتاً، از قبیل FDIمی‌باشد. همچنانکه شما امکان دارد انتظار داشته باشید، خطر پایین‌تر کالای صادره به جای نمونه با بازده پایین تر روی دیگر حالات فروش بین المللی منتج می‌شود. به عبارت دیگر، بازگشت معمولی روی فروشهای صادراتی خطر بزرگ ندارد اما همین‌طور ممکن است داشته باشد. اجازه دادن به مدیران صادرکننده که عمل و نظارت را برای آنها فراهم می‌کند اما نه انتخاب را که کنترل این اندازه بازار را تمرین کند. یک صادرکننده معمولاً در آخرین نقطه دور از مصرف‌کننده اقامت دارد و اغلب واسطه‌های مختلف را نیاز دارد که فعالیت های بازار را اداره نمایند.

راه های صادرات :

فروش مستقیم شامل نمایندگان فروش، پخش کننده ها یا خرده فروشان می‌شود؛ که بیرون از کشور مبدأ صادرکننده قرار دارند. هدایت صادرات کالاها و خدمات که به یک خریدار مستقل خارج از کشور مبدأ صادرکننده فروخته‌شده‌است. اساساً کمپانی‌ها به وسیله رقابت‌های هسته‌ای با ارزش و بهبود یافتن کارکرد شان مجبورشده‌اند.

عامه‌پسندترین انتخاب مورد توجه کمپانی‌ها است که توانایی فروش بین المللی خودشان را توسعه دهند. این با شارژ کردن کارمندان کمپانی انجام‌شده‌است که به آنها کنترل بزرگتر را روی عملیاتشان می‌دهد. همچنین فروش مستقیم به کمپانی کنترل بزرگتر را روی تابع فروش می‌دهد و فرصت برای سودهای بیشتر را به دست می‌آورد. در موضوعات دیگر جایی که شبکه نماینده فروش ندارد، کمپانی می‌تواند حقوق انحصاری را در یک ناحیه جغرافیایی مخصوص بفروشد. یک پخش کننده در یک کشور خارجی یک بازرگان است که از سازنده محصول را می‌خرد و آنها را با سود می‌فروشد. پخش‌کننده‌ها دفتر موجودی را معمولاً حمل می‌کنند و سرویس محصول و معاملات را در بیشتر موارد با خرده‌فروشان به جای کاربران نهائی توزیع می‌کنند.

۲۰ مقصد عمده صادرات در نیمه نخست سال ۱۳۹۷

سهم ارزشی صادرات ایران به ۲۰مقصد عمده معادل ۹۱درصد از کل صادرات است. چین با سهم ارزشی ۲۰درصد، عراق با سهم ارزشی حدود ۲۰درصد، امارات با سهم ارزشی نزدیک به ۱۸درصد، افغانستان با سهم ارزشی بیش از ۷درصد و هند با سهم ارزشی بیش از۵درصد، عمده‌ترین مقاصد صادراتی ایران هستند. پس از آن کره‌جنوبی با سهم ارزشی نزدیک به ۴درصد، ترکیه با سهم ارزشی بیش از ۳درصد، پاکستان با سهم ارزشی ۵/ ۲درصد و تایلند با سهم ارزشی ۲درصد در رده‌های بعدی قرار دارند. سهم عمان از صادرات ایران حدود ۲درصد و سهم اندونزی نزدیک به ۵/ ۱درصد است. تایوان هم سهمی بیش از یک درصد از کل صادرات ایران را به خود اختصاص داده است. ترکمنستان، ژاپن، ایتالیا، جمهوری آذربایجان، مصر، کویت، قطر و آلمان نیز هر کدام کمتر از یک درصد در صادرات ایران سهیم هستند.

کدام گروه بیشترین رشد صادراتی را دارند؟

براساس آمار منتشر شده از سوی سازمان توسعه تجارت، در نیمه نخست امسال صادرات غیرنفتی با ارزش ۲۳میلیارد و ۱۲۳میلیون دلار نسبت به مدت مشابه سال گذشته رشد ۱۳درصدی را تجربه کرد. این آمار نشان می‌دهد بیشترین رشد صادراتی مربوط به بخش کشاورزی بوده و پس از آن پتروشیمی و صنعت توانسته‌اند رشد مثبت را تجربه کنند. اما صادرات میعانات گازی، فرش و صنایع‌دستی و معدن، افت داشته است. جزئیات این آمار نشان می‌دهد صادرات میعانات گازی نسبت به نیمسال نخست سال گذشته با افت ۲۸درصدی روبه‌رو بوده است. اما پتروشیمی و صنعت در صادرات توانسته‌اند هر کدام رشد ۲۴درصدی را تجربه کنند. صدور فرش و صنایع‌دستی نیز ۶درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل افت داشته است. رشد صادراتی ۳۴درصدی دربخش کشاورزی نیز در خیز صادرات در نیمه نخست امسال سهم قابل‌توجهی دارد. در بخش معدن اما شاهد افت ۳۴درصدی صادرات هستیم.